Andrew Tarnawczyk

Post Image

Andrew Tarnawczyk urodził się w Polsce, w 1986 roku. Sceptyk z dobrym poczuciem humoru, który wierzy w siłę wyobraźni. Miłośnik zwierząt i przyrody. Fotografią zainteresował się 5 lat temu. Przeniósł się do Londynu zaraz po ukończeniu studiów z fotografii w Edynburgu, w Szkocji. Nominowany jako najlepszy artysta w kategoriach „Conceptual” i „Fashion” w Fine Art Photography Awards w 2014 i 2015 roku.

Andrew Tarnawczyk otwiera drzwi do dziwacznego świata snów, lęków i nadziei. Przenosi widza do równoległego świata, gdzie wszystko wydaje się być inne. Jego fotografia łączy elementy rzeczywistości i fantazji. Jest to również mieszanka piękna i groteski. Jego prace charakteryzują się surowym, często mrocznym klimatem. Są również pełne symboli i często opowiadają historie.

Wystawa ta to zbiór prac autora z lat 2014-2016. Składają się na nią fotografie modowe oraz konceptualne portrety, których motywem przewodnim jest kobieta.

16 grudnia 2016 r., g. 18.00

Foyer Sceny Kameralnej
Kieleckie Centrum Kultury

Dimension N

Post Image
Dimension N (2.0) is a digital audio-visual performance by the duo Alba G. Corral (graphic/digital artist from Barcelona) & Dariusz Makaruk (producer / composer of contemporary music and electronic systems from Warsaw). They combine generative systems with improvised digital drawing techniques. Dimension N makes the audience dive in different immersive landscapes and digital paintings mixed with a virtuoso electronic music close to the approach of North American minimalists. Dimension N 2.0 is co-produced with Transcultures, an MAP program initiated by the Pépinières européennes pour jeunes artistes, with the support of Ministry of Culture of the Federation Wallonia-Brussels, Belgium.

The project was presented at:
– PATCHlab Festival, Cracow 2015 – Manggha Museum of Japanese Art and Technology
– Festival des Bains Numeriques 2016, Centre des Arts Enghien les Bains, France
– CitySonic – Festival des Arts Sonores 2016, Belgium
– Live Cinema Festival (AV Node) 2016, Rome, Italy, Museo d’Arte Contemporanea di Roma at Via Nizza

DIMENSION N (Alba Corral & Makaruk) is a Grand Prizewinner of the Compétition Internationale Bains numériques #9, by the vote of professional Jury : Larrieu Danyel / Philippe Franck / Takuya Nomura / Michèle Robine / Jean-Paul Fourmentraux.

Their system of audiovisual performance is based on custom software written in Processing environment by Alba G. Corral – and also in Max/MSP Jitter environment written by Dariusz Makaruk which allows for realtime zero latency OSC synchronisation and custom playback technique of audio and video. 

Alba Corral [ES] www.albagcorral.com Artist and creative technologist based in Barcelona. With a background in computer engineering, Corral has been creating generative art using software and coding for the past decade. Her practice spans across live performance, video, digital media and installation, exploring abstract narratives and expressing sensitivity and taste for colour. By combining generative systems with improvised drawing techniques, her digital language becomes organic, creating mesmerising digital landscapes. Corral is known for her stunning live audio-visual performances where she integrates real-time coding and drawing in collaboration with musicians. She has performed with renowned musicians such as Jon Hopkins, Miguel Marin (aka Arbol), Fibla, Stendhal Syndrome and Jacaszek. Her works has been exhibited at festivals and events including Future Everything, Alpha- ville Festival, Sonar, Primavera Sound and LEV.

Dariusz Makaruk [PL] www.makaruk.net Music producer, live electronics musician and audiovisual performer. Lives and works in Warsaw, Poland. As a music producer and performer he plays his own electro-jazz and experimental electronics music repertoire. He is a member of Polish Society for Electroacoustic Music (PSeME) – a Polish department of CIME/ICEM in Bourges supported by UNESCO. He coproduces contemporary jazz music projects and plays with renown jazz music performers Tomasz Stanko, Michal Urbaniak. As an audiovisual performer he creates interactive installations using own author’s software written in Max/MSP Jitter and Java and also creates large-scale architectural 3D video mappings. He writes custom software for theatres and uses it for stage light, sound and video engineering live (cooperation with Mabel Octobre Theatre, France). Makaruk performed on festivals including: CYNET Art Festival 2008 Dresden; Festival Synestheses 2006, Bourges; Sperm Festival 2007 Prague; Viathea Festival 2005, Gorlitz; Fusion Festival 2006, Germany; Polsk Jazzfestival 2004, Stockholm; Klubb Europa DJ Tour 2007, Sweden; Polish Sound Art in China Festival 2006; Mood Indigo Festival 2008, Mumbai, India; Audio Art Festival 2009, 2013, 2015, Cracow. He is an initiator and Artistic Director of Moving Closer Innovative Art Festival organised in Warsaw, Poland and Laserowa Noc Festival.

16 grudnia 2016 r., g. 18.00

Scena Kameralna
Kieleckie Centrum Kultury

Niechęć

Post Image

Z początkiem kwietnia Niechęć zaprasza na długo wyczekiwany sequel ,,Śmierci w miękkim futerku”, zatytułowany po prostu ,,Niechęć”. Zespół bezkompromisowo wybrnął z syndromu drugiej płyty wyrzucając ją do kosza i… nagrywając od razu trzecią. O ile w pierwszych minutach dobiegają nas jeszcze echa debiutu, tak chwilę później wprowadzona zostaje zupełnie nowa, niezwykle osobista opowieść. Mroczna choć nastrojowa, agresywna acz pełna elegancji. Jazgotliwy odjazd zarejestrowany ,,na setkę” i zapięty w kaftan najwyższej klasy produkcji studyjnej. Jazzowa improwizacja i syntezatorowe brzmienia swobodnie przeplatają się tu z wpływami rocka progresywnego oraz muzyki filmowej, wymykając się wszelkim próbom zaszufladkowania.

Wydany w 2012 roku debiutancki album Niechęci pt. ,,Śmierć w miękkim futerku” z miejsca spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem w Polsce. Jeszcze przed jego oficjalnym wydaniem płyty grupa wystąpiła na Open’er Festival, a podczas jubileuszowego koncertu w Trójkowej audycji ,,Offensywa” zostali nagrodzeni przez red. Piotra Stelmacha jako Nadzieja Roku. Płyta zdobyła mnóstwo przychylnych recenzji i znalazła się wysoko w licznych podsumowaniach rocznych dużych portali internetowych i serwisów recenzenckich (m.in. ,,Gazeta Co Jest Grane”, ,,Polityka”, Onet.pl, T-Mobile Music czy Uwolnij Muzykę). Zespół zagrał w kraju wiele tras koncertowych, doceniony został również za granicą, dzięki czemu został zaproszony na Copenhagen Jazz Festival (Dania) oraz Glimps Festival (Belgia).

PRASA O NIECHĘCI:

,,Dla tej generacji łączenie gatunków i stylistyk nie jest już eksperymentem, to chleb, woda i powietrze, oczywista oczywistość. Sztuka w tym, by tę oczywistość realizować w sposób nieoczywisty. W tych zawodach stawiam na Niechęć.”

Jędrzej Słodkowski, Gazeta Co Jest Grane

,,Ostre jak pieprz, szalone jak free jazz, odlotowe jak najlepszy rock, a na dodatek jeszcze psychodeliczne. To właśnie nowoczesne granie zespołu Niechęć. Jego największym osiągnięciem było zamknięcie legendarnego klubu jazzowego Akwarium w Warszawie. Największym, bo wpadając na scenę artyści zachwycili młodą publiczność i zniesmaczyli jazzmanów starej daty. A więc wszystko jasne – oto mamy nowy głos na muzycznej scenie. Trochę jazzowy, trochę rockowy, a przede wszystkim odjazdowy.”

Tomasz Handzlik, Gazeta Wyborcza

,,Kolejny dowód na to, że polska młoda scena jazzowa – w odróżnieniu od rockowej – ma się znakomicie. (…) Album przez niektórych nazywany jest już jazzowym debiutem roku.”
Piotr Metz, Wprost

17 grudnia 2016 r., g. 18.00Scena Kameralna
Kieleckie Centrum Kultury

Rito

Post Image

Rito to kolektyw artystyczny, którego podstawę stanowią czterej muzycy: Piotr Pawlak, Michał Gos, Jacek Stromski i Kuba Staruszkiewicz. Trzy zestawy perkusyjne – trzej perkusiści o skrajnie odmiennych muzycznych rodowodach. Całość dopełnia preparowana gitara, sample, elektronika. Rito, to muzyka transowa, medytacyjna, czasem eksperymentalna, której głównym fundamentem są emocje i energia. Rito – w języku esperanto znaczy – obrzęd, rytuał. Zespół odwołuje się do uniwersalnych dla wielu kultur obrzędów, procedur, podczas których za pomocą różnych środków wyrazu, ich uczestnicy wprowadzają się w trans. Stan w którym dochodzi do intensywnych doznań: mistycznych, energetycznych, a czasem o charakterze leczniczym. Oprócz typowych działań muzycznych, ideą kolektywu są spotkania z artystami innych dziedzin sztuki: performance, taniec czy sztuki wizualne.

Piotr Pawlak – gitarzysta i producent związany z trójmiejską sceną muzyczną. Pod koniec lat 80. zaczął grać w zespole Bielizna, Razem z Tymonem Tymańskim i Jackiem Olterem współtworzył zespół Kury i ich legendarny album P.O.L.O.V.I.R.U.S. Współpracował z Mazzollem w formacji Arhythmic Memory. Od 1996 grał w zespole Łoskot. Aktualnie Współpracuje z Olo Walickim w ramach projektu Kaszebe II oraz Antonim Gralakiem w YeShe. Autor muzyki teatralnej i filmowej. Producent kilkudziesięciu płyt różnych wykonawców między innymi: Ścianka, Kury, Łoskot, Kobiety, Tymon & Transistors, Pink Freud, Oczi Cziorne.

Kuba Staruszkiewicz – perkusista niezdeklarowany stylistycznie, podążający za intuicyjnoenergetycznymi impulsami. Znany z długoletniej współpracy z zespołem Pink Freud oraz projektami Tymona Tymańskiego (KURY, MIŁOŚĆ, Tymański Yass Ensamble). Współpracował m.in. z: Leszek Możdżer, Dave Douglas, Tomasz Stańko, Olo Walicki, Peter Warcham, Sławek Jaskułke, Tim Berne, Mikolaj Trzaska. Obecnie członek zespołu Marii Peszek, Tymański Brass Ensamble oraz klubowego kolektywu FOX.

Michał Gos – perkusista wywodzący się z trójmiejskiej sceny niezależnej. Współpracował z takimi grupami jak Oczi Cziorne, Mazzoll & Arhythmic Perfection, Sonus Akrobata oraz z muzykami Mikołaj Trzaska, Pat Mastelotto, Trey Gunn, Noel Akchote, Piotr Pawlak, Zdzisław Piernik, Clayton Thomas, John Edwards, Herb Robertson. Obecnie kontynuuje prace nad muzyką swobodnie improwizowaną w zespołach Rogulus x Szwelas Und Gos, Freeyo oraz w duecie z Irkiem Wojtczakiem. Udziela się także w solowym projekcie Jacka Lachowicza oraz w wielu różniących się stylistycznie formacjach jak punkrockowy Vulgar.

Jacek Stromski – perkusista, instrumentalista, współpracował m.in. z zespołami: Canada, Apteka, Groovekojad, Miłość, Kury, Poganie, Lipali, Ikenga Drummers i wieloma artystami z Trójmiasta. W charakterze gry doszedł do naturalnej prostoty a w brzmieniu – do korzeni. Swój styl określa jako basicbeat & roots drumming. Obecnie pracuje nad solowym projektem Drum & Space oraz AtmaSonam wraz z Agnieszką Kamińską, a także działa wspólnie z Navigatorgong.

16 grudnia 2016 r., g. 18.00

Scena Kameralna
Kieleckie Centrum Kultury

Wiktor Franko

Post Image

Wiktor Franko – rocznik 83. Ukończył filologię polską na Akademii Świętokrzyskiej, następnie zajął się fotografią, z którą związany jest aktualnie. Zajmuje się fotografią zarówno artystyczną jak i komercyjną. Autor wielu publikacji oraz wystaw. Jego prace ukazują się w czasopismach fotograficznych i modowych zarówno polskich jak i światowych takich jak: Fashion World Magazine, Prism Magazine, iPress Magazine, Żurnal, Foto (okładka), londyńskim Oppa magazine, francuskim Cleptafire, islandzkim Reykjavik Boulevard Magazine, amerykańskim Papercut Magazine oraz chińskim Prime Magazine. Ma na koncie parę wystaw zbiorowych i indywidualnych, jego zdjęcia były wielokrotnie doceniane na różnych konkursach fotograficznych m.in. dwukrotnie w Viva Photo Awards.

Franko jest autorem zdjęć promujących Fashion Week Poland – Fashion Philosophy edycja 8 i 9  oraz trzech plakatów na europejski konkurs dla projektantów mody – Off Fashion.  Współpracował także z magazynami Charaktery oraz Art and Business, na okładkach których znalazło się wiele jego prac. Jego zdjęcia znalazły się także na okładkach książek.
W swojej fotografii Wiktor Franko posługuje się często motywami i nawiązaniami literackimi (cykl poświęcony powieściom Milana Kundery), widać w jego pracach silne wpływy surrealizmu.
Jego fotografia to zarówno klasyczne czarno-białe portrety, surrealistyczne konceptualne prace, oraz modowe i naturalne lifestyleowe serie zdjęć. Jest miłośnikiem klasycznych technik fotograficznych – fotografuje zarówno polaroidem, oraz różnego typu aparatami analogowymi.
Jak sam twierdzi, najważniejsze dla niego w fotografii są: atmosfera, specyficzny nastrój, zaskoczenie oraz szczerość.

Wystawa „Into the Wild” wzięła tytuł od filmu Seana Penna i choć tematycznie jest może całkiem daleko, (a być może wcale nie aż tak bardzo) od filmu, to ideologicznie jest z pewnością bardzo bliska filmowemu pierwowzorowi. Wystawa, na którą składają się dwie większe lifestylowe serie oraz pojedyncze zdjęcia z sesji muzyków, jakie wykonałem w przez ostatnie dwa lata. Ten „miszmasz” ukazuje fragment moich estetycznych poszukiwań, drogi fotograficznej jaką przeszedłem i wciąż przechodzę w poszukiwaniu siebie i w wyrzucaniu z siebie energii w postaci obrazu fotograficznego.