Emiter

Post Image

Rozmowa z Emiterem (Marcin Dymiter) i fragmenty koncertu w ramach festiwalu Firmament 2009 Kielce. 12 grudnia 2009

Happiness

Post Image

Happiness- audio-video live performance Festiwal Firmament 2007 Kielce

Happines – to nazwa waszego projektu. Co ona oznacza?
Piotrek: Nazwa ta wynika z przekazu, traktującego o różnych aspektach szczęścia.Tworzyliście już coś razem wcześniej?
Piotrek: Częściowo tak, częściowo nie. To znaczy, niektórzy ludzie już ze sobą pracowali, niektórzy przyłączyli się tylko do tego projektu, który powstał na potrzeby Firmamentu.Istnieje jakiś klucz do Waszego przedstawienia?
Piotrek: Każdy ma swój klucz. Pryzmatem jest szczęście.

Happiness – audio-video live performance. Firmament Festiwal 2008.

Co robicie na co dzień?
Piotrek: Każdy robi coś innego. Każdy z nas stara się realizować w swoim hobby.
Karaz: Muzyką bawię się ogólnie już 18 lat. Tworzyłem wiele projektów. Zaczęło się od rapowych „nielegalni”, czyli produkcji domowych, potem założyłem zespół Karaz&theWiggas. Teraz współpracuje z zespołem Lesbollah. Większym sukcesem był występ na festiwalu piosenki studenckiej w Krakowie. Pomagam teraz chłopakom, tworzymy razem KiO.
Piotrek: Jest to projekt, który promuje muzykę: drum&bass, liquid, jungle.

Każda z postaci przedstawionych w Waszym projekcie pokazywała jakiś rodzaj szczęścia?
Piotrek: Tak, w jakiś sposób mówiła o szczęściu, nie koniecznie pokazywała.
Dagmara – „kobieta malująca się”: Są różne oblicza kobiet. Niektóre czerpią szczęście z pracy, niektóre z siedzenia w domu i gotowania, natomiast kobieta, którą ja przedstawiałam czerpała szczęście z tego, że po prostu dba o siebie i podoba się innym.

Co miało symbolizować drzewo zrobione z mięsa? O co chodziło?
Piotrek: Chodziło o to, że każdy z nas jest takim drzewkiem, i każdy z nas ma to szczęście, że nie był tym trzecim, na którym kobieta w swym szale wyładowała złość.

Na scenie pojawiły się również symbole religijne, czy to miało nieść ze sobą jakieś większe przesłanie?
Piotrek: Nie, to wyszło przypadkiem. Przesłań religijnych wystarczy już chyba na to ćwierćwiecze.
Ikona Matki Boskiej to po prostu mała retrospekcja do pewnego etapu z naszego życia, do którego niejednokrotnie wracamy wspomnieniami. Natomiast jeśli chodzi o uzdrowienie tancerki przez Jezusa, to wierzymy w to, że wszyscy zostaniemy kiedyś uzdrowieni.

Co robicie prywatnie? Gdzie tańczycie?
Paulina: Tańczymy w zespole adeptek w Kieleckim Teatrze Tańca. Jest to nasza pasja. Planujemy się rozwijać w tym kierunku.

Czy na co dzień też zajmujesz się malarstwem?
Szczepan – „artysta malarz”: Nie, to był mój debiut. Jeżeli chodzi o ogólne przesłanie, to na pewno złudne szczęście które narkotyki dają artystom. Dają wenę, która również czyni ich szczęśliwymi. Postępowanie takie niejednokrotnie kończy się tragicznie, co wyraźnie było zaakcentowane w mojej scenie.

Plany artystyczne na przyszłość?
Piotrek: Na pewno będziemy coś robić dalej, nie wiemy co, nie mamy ściśle określonych planów. Wpadnie nam jakiś pomysł do głowy, to go zrealizujemy.

Happiness – audio-video live performance. Firmament Festiwal 2008.

Jak Wam się podoba Firmament?
Piotrek: To nie był nasz jedyny projekt na Firmamencie. Organizowaliśmy jeszcze imprezę „junglową” w piątek (Tutti Frutti – Before Party – Liquid Jungle), na którą zaprosiliśmy kilku gości, którym chcieliśmy serdecznie podziękować za wsparcie. Byliśmy dosyć zapracowani, przez co nie mieliśmy czasu by nacieszyć się innymi wydarzeniami, to co udało nam się obejrzeć wywarło na nas pozytywne wrażenie.

A z punktu widzenia artystów występujących na festiwalu?
Piotrek: Super!
Karaz: Troszeczkę widzimy to od drugiej strony… i też jest super.

Czym dla Was jest szczęście?
Paulina: Każdy z nas ma jakieś swoje małe szczęścia.

Dziękuję za rozmowę.
Dorota Kurpios

Koloroffon

Post Image

Koloroffon to kielecki zespół założony przez Krzysztofa Szmidt (Ankh) oraz Wojtka Łubiankę (WKG) na przełomie 2011/12. Pierwszy materiał muzyczny stanowią przebojowe kompozycje oparte na niepowtarzalnych analogowych brzmieniach. Są one jednocześnie krajobrazem dla oryginalnej interpretacji poezji Mirona Białoszewskiego śpiewanej klasycznymi technikami operowymi.

Skład: Katarzyna Czyżowska – śpiew/instrumenty klawiszowe, Krzysztof Szmidt – instrumenty klawiszowe/o-programowanie, Jaromir Dąbek – gitara basowa, Wojciech Łubianka – instrumenty perkusyjne

https://www.facebook.com/koloroffon.art/

Aleksandra Gach

Post Image

„Pogardzam ludźmi, którzy nieustannie zajmują się fotografowaniem i cały czas biegają wkoło z aparatami zawieszonymi na szyi. Nieustannie poszukują motywów i fotografują wszystko i wszystkich, nawet najbardziej bezsensowne rzeczy. Mają w głowie tylko to, żeby nieustannie przedstawiać samych siebie, zawsze w najbardziej odpychający sposób, czego jednak nie są świadomi. Utrwalają na fotografiach perwersyjnie zniekształcony świat, niemający z rzeczywistym nic wspólnego poza tym, że jest jego perwersyjnym zniekształceniem, któremu wyłącznie oni są winni. Fotografowanie to pospolita mania, która z biegiem czasu ogarnęła całą ludzkość, gdyż ludzkość jest nie tylko zakochana, lecz wręcz zadurzona w zniekształceniu i perwersyjności, i rzeczywiście wskutek tego nieustannego fotografowania zaczyna z wolna postrzegać zniekształcony i perwersyjny świat jako jedyny prawdziwy. Ci, którzy fotografują, popełniają jedno z najnikczemniejszych przestępstw, jakie mogą popełnić, zmieniając naturę na swoich zdjęciach w perwersyjną groteskę. Ludzie na fotografiach są śmiesznymi, zmienionymi nie do poznania, ba, okaleczonymi manekinami, tępo i ohydnie patrzącymi w tę podłą soczewkę. Fotografowanie jest nikczemną namiętnością, która ogarnęła wszystkie części świata i wszystkie warstwy ludności, chorobą na którą zapadła cała ludzkość i z której nigdy nie zdoła się wyleczyć. Wynalazca sztuki fotograficznej jest wynalazcą sztuki najbardziej ze wszystkich możliwych wrogiej ludziom. Jemu to zawdzięczamy ostateczną deformację natury i człowieka, sprowadzenie ich do postaci perwersyjnych gąb. Jeszcze na żadnej fotografii nie widziałem naturalnego, a to znaczy prawdziwego i rzeczywistego człowieka, podobnie jak jeszcze na żadnej fotografii nie widziałem prawdziwej i rzeczywistej natury. Fotografia to największe nieszczęście dwudziestego wieku.”

Thomas Bernhard „Wymazywanie”

ECHO

Aleksandra Gach / 17.07.1991 / Łódź – studentka Łódzkiej Szkoły Filmowej

 

RSBT Roux Spana Beat Trio

Post Image

RSBT (Roux Spana Beat Trio) powstało w 2011 roku z inicjatywy Roux Spany, muzyka oraz producenta pochodzącego z Warszawy. RSBT to 16 padów, którym towarzyszy kontrabas oraz żywe bębny. Ich muzyka oscyluje wokół hip-hopu, soulu, funku oraz jazzu, ich numery oparte są na samplach, zaś cały koncert ma charakter mixtape’u, w którym kompozycje płynie przechodzą z jednej w drugą. Kompozycje RSBT, choć wywodzą się z tradycyjnych beatów hip-hopowych, odznaczają się świeżością i unikalnym podejściem do warstwy melodycznej oraz rytmicznej. Zespół tworzy trzech muzyków obecnie studiujących w Academy of Music and Dramatic Arts w Odense, Danii. Oprócz Roux Spany, który obsługuje MPD, na kontrabasie gra Mario Pras oraz za bębnami zasiada 3K. Ich koncerty to czysta energia, groove, oryginalność oraz zaskakujące zwroty akcji. W marcu 2013 roku wydali swój debiutancki krążek w niezależnej wytwórni proporcja.com z Poznania.

Grabek

Post Image

Grabek, właściwie Wojciech Grabek (ur. 1976) – polski multiinstrumentalista, kompozytor, twórca muzyki elektronicznej. Pochodzi z artystycznej rodziny: matka jest skrzypaczką. Za jej namową w wieku sześciu lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach. Po ośmiu latach porzucił instrument, by poświęcić się skandynawistyce. Ukończył Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Mimo to nie zrezygnował zupełnie z muzyki – w zaciszu domowego studia tworzył kompozycje. Żoną muzyka jest Carolyn Trotman, pisarka i tłumaczka amerykańskiego pochodzenia.

Projekt solowy Wojtka Grabka ma początek w 2008 roku. W lutym 2009 r. własnym nakładem wydał minialbum pt. „mono3some”. Materiał był prezentowany na licznych koncertach w kraju i za granicą, także na wielu festiwalach jak choćby Heineken Open’er Festival 2009, Free Form Festival oraz Transvizualia. EP została przyjęta dobrze nie tylko przez fanów, ale także przez dziennikarzy i krytyków muzycznych. Pod koniec 2009 r. artysta został zaproszony do „Offensywy” Piotra Stelmacha w radiowej Trójce. Wystąpił wówczas z koncertem w Studio im. Agnieszki Osieckiej, a jeden z utworów z tej sesji znalazł się na płycie „Offsesje 2”. W 2011 r. ukazał się debiutancki album pt. „8”, na który składa się 12 utworów wokalno-instrumentalnych. Dnia 2 lipca 2011 r. wystąpił na jubileuszowym X Heineken Open’er Festival w Gdyni na scenie Alter Space. Grabek bywa porównywany do Thoma Yorke, Amona Tobina czy Aphex Twina.

Rebeka

Post Image

Rebeka to polski zespół muzyczny wykonujący electro pop, założony w 2008 roku w Poznaniu przez Iwonę Skwarek. W 2010 skład zwiększył się o drugą osobę – Bartosza Szczęsnego.

Charakterystyczne dla zespołu jest wykorzystywanie keyboardu Casio w połączeniu z komputerem oraz emocjonalne, minimalistyczne kompozycje połączone z tekstami w języku angielskim. Zespół ma na koncie wiele koncertów, jak też single Fail, Stars i debiutancką płytę Hellada, na którą składa się dwanaście kompozycji. Zespół koncertuje głównie w Polsce (w tym udział m.in. w festiwalach Heineken Open’er w Gdyni, Burn Selector w Krakowie i Free Form Festival w Warszawie), ale zdążył już odwiedzić kilka festiwali poza granicami kraju, we Francji i Niemczech.

https://www.facebook.com/RebekaDuo/

Igor Boxx

Post Image

Igor Pudło (ur. 1966 we Wrocławiu), znany również jako Igor Boxx – polski DJ, producent muzyczny i inżynier dźwięku. Absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego. Igor Pudło znany jest przede wszystkim z wieloletnich występów w duecie nu-jazzowym Skalpel, który współtworzy wraz z Marcinem Cichym[1]. Od 2010 roku tworzy autorki projekt syngowany pseudonimem Igor Boxx. Debiutancki album producenta zatytułowany Breslau ukazał się 25 października 2010 roku nakładem wytwórni muzycznej Ninja Tune. Muzyk współpracował ponadto z takimi wykonawcami jak: Apteka, Hurt, Lech Janerka oraz L.U.C. Pudło współtworzy ponadto projekt Nervy m.in. wraz z perkusistą Janem Młynarskim, byłym członkiem formacjami 15 Minut Projekt.

https://www.facebook.com/IgorBoxx/

Miloopa

Post Image

Miloopa powstała zimą 2001 roku we Wrocławiu. Zespół od samego początku był powiązany z nurtem jazzowej sceny klubowej, łącząc rozmaite gatunki muzyczne. Początki grupy wiążą się z jam session we wrocławskim klubie Wagon. Muzycy z różnych części Polski, którzy przypadkowo się tam spotkali, postanowili pół roku później stworzyć zespół. Miloopa wydała swoje pierwsze demo. W początkowej fazie istnienia zespołu zmieniał się jego skład: odszedł trębacz Adam Milwiw-Baron, Michał Muszyński zastąpił na perkusji Rafała Smolenia.

Zespół grał na koncercie inauguracyjnym Polsk Jazz Festival 2003 w Sztokholmie, gdzie występowali również Michała Urbaniaka i Urszuli Dudziak. Miloopa supportowała m.in. Bahamadię, Russian Percussion Group, DJ’a Vadima, występowała też na festiwalach Aspect of Valor 2002, Globalbeat 2004, Olomouc Vysechrad Festival, Fuzja Dźwięku, Sziget Festival[1], Creamfields[1], De La Musique Luxembourg[1], Be2gether[1], United Islands Prague[1], Open’er Festival[1], Green Valley[1], Summer of Music[1], Szene Lustenau[1], i koncertowała w takich krajach jak Wielka Brytania, Francja, Holandia, Szwecja, Niemcy, Węgry, Litwa, Czechy i Luksemburg[1].

Na przełomie września i października 2004 roku zespół odbył wspólną trasę po Polsce (digital culture live 2004 tour) ze szwajcarskim perkusistą JoJo Mayerem i jego nowojorskim projektem Nerve. Z zespołem rozstał się wkrótce potem jeden z założycieli – klawiszowiec Andrzej Szajewski. W ramach Europejskich Konfrontacji Muzycznych wraz z zespołem Beanfield podobną trasę Miloopa odbyła w marcu 2005.

W 2008 Miloopa nawiązała współpracę ze szwajcarskim producentem Roli Mosimannem, mającym na koncie nagrania m.in dla Faith No More, The Young Gods i The Swans. W efekcie tej współpracy powstał drugi studyjny album grupy, Unicode. Na płycie gościnnie wystąpili Tom Fronza na didgeridoo, Ganesh Anandan na instrumentach perkusyjnych oraz Roli Mosimann. Płytę wydała wrocławska niezależna agencja Gig Ant, którą założył lider i basista Miloopy Radek ‚Bond’ Bednarz.

W 2010 z grupą rozstał się gitarzysta Wojtek Orszewski, którego zastąpił Przemek Gibki. 26 listopada 2011 ukazał się trzeci album Miloopy – Optica -, wyprodukowany przez Roliego Mosimann’a oraz Radka ‚Bonda’ Bednarza. Wśród gości na płycie pojawili się związana z wydawnictwem Ninja Tune brytyjska grupa Antipop Consortium oraz norweski gitarzysta Eivind Aarset. Optica została wydana nakładem agencji Gig Ant Promotion.

15 lutego 2016 ukazał się teledysk „Get Ready” zapowiadający jubileuszowy album zespołu VERKE. Zdjęcia do klipu powstały na terenach Wrocławskiego Parku Przemysłowego, a w obsadzie aktorskiej gościnnie wystąpił Lech Janerka. Nowe wydawnictwo Miloopy ukazało się 15.04.2016 z okazji 15-lecia działalności zespołu Głównymi partnerami projektu są Europejska Stolica Kultury Wrocław 2016, Wrocławski Park Przemysłowy, Dozamel oraz międzynarodowa platforma artystyczna Eklektik Session. W dniu premiery VERKE pojawił się również nowy teledysk „Funeral Blues”, częściowo zrealizowany w Narodowym Forum Muzyki we Wrocławiu.